صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۴۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ما وفاداری به اسباب جهان نسپردهایم لنگر تمکین به این ریگ روان نسپردهایم از ورق گردانی باد خزان آسودهایم دل به رنگ و بوی باغ و بوستان نسپردهایم از شتاب عمر ما را نیست بر خاطر غبار ایستادن ما به این آب روان نسپردهایم از عزیزی شاد و از خواری مکدر نیستیم امتیازی ما به ابنای زمان نسپردهایم قفل ما چون غنچه دارد از درون خود کلید ما گشاد دل به دست دیگران نسپردهایم میکشد از خانه ما را جذبه طفلان برون از جنون زوری به خود ما چون کمان نسپردهایم خودنمایی شیوه ما نیست چون نادیدگان جوهر دل را به شمشیر زبان نسپردهایم با بزرگی از زمین صد پلهایم افتادهتر شوکت و شانی به خود چون آسمان نسپردهایم هرچه از دولت به آگاهی سرآید نعمت است هوشیاری ما به این رطل گران نسپردهایم بر لباس عاریت چون بخیه چسبیدن خطاست ما به دولت دل چو این نودولتان نسپردهایم گر به سیم قلب میگیرند ما را مفت ماست نقد انصافی به اهل کاروان نسپردهایم قانعیم از سرو و بید این چمن با سایهای ما برومندی به این بیحاصلان نسپردهایم با جنون ساده دل بوده است صائب کار ما اختیار خود به عقل کاردان نسپردهایم