صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۴۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ما چو موج خوش عنان در بحر و بر افتادهایم نیستیم آتش ولی در خشک وتر افتادهایم بحر نتواند ز ما گرد یتیمی را فشاند قطره آبیم در حبس گهر افتادهایم بیبری بر خاطر آزاده ما بار نیست ما درین معنی ز سرو آزادتر افتادهایم مفلسان را گوهر شهوار خون در دل کند از گرانقدری جهان را از نظر افتادهایم میشود چون بید نخل ما برومند از نبات گر به ظاهر چند روزی بیثمر افتادهایم وحشت آهو دو بالا گردد از دام و کمند ما عبث دنبال آه بیاثر افتادهایم برگداز جسم موقوف است امید نجات ما که در بند نیستان چون شکر افتادهایم رشته جان در تن ما موی آتشدیده است تا به فکر پیچ و تاب آن کمر افتادهایم این جواب آن غزل صائب که انشا کرد فیض دوستان بهر چه دور از یکدگر افتادهایم