صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۳۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
در ره باطل ز پا چون نقش پا افتادهایم کعبه مقصد کجا و ما کجا افتادهایم خجلت روی زمین داریم از بحر کمان از هدف تا دور چون تیر خطا افتادهایم چون نگاه دیده وحشی غزالان از حجاب در میان مردمان ناآشنا افتادهایم خاک میلیسید زبان موج ما در جویبار تا ازان دریای بیساحل جدا افتادهایم از دم سرد فلک آیینه ما تیره نیست ما ز دامانتر خود از جلا افتادهایم عذر نامقبول ما را کی پذیرند اهل دید؟ ما که در چاه ضلالت با عصا افتادهایم از سعادت مشرق خورشید دولت گشته است هر کجا چون سایه بال هما افتادهایم چون کمان و تیر در وحشت سرای روزگار تا به هم پیوستهایم از هم جدا افتادهایم این جواب آن غزل صائب که والی گفته است هرکه را از پیش پا رفته است ما افتادهایم