صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۳۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ما ز بیکاری ز فکر کار فارغ گشتهایم از زیان و سود این بازار فارغ گشتهایم کردهایم از راحت دنیا به خواب امن صلح از تلاش دولت بیدار فارغ گشتهایم از بلند و پست عالم نیست ما را شکوهای ما ازین سوهان ناهموار فارغ گشتهایم خرقه تزویر را از دوش خود افکندهایم از حجاب پرده پندار فارغ گشتهایم بر حواس خویش راه آرزوها بستهایم از علاج یک جهان بیمار فارغ گشتهایم هیچ افسونی ندارد مار دنیا به ز ترک ما به این افسون ز زخم مار فارغ گشتهایم نیست ما را کار با رد و قبول کفر و دین هم ز اقرار و هم از انکار فارغ گشتهایم از دو عالم فکر حق ما را برون آورده است ما ز قید این و آن یکبار فارغ گشتهایم سایه بال هما و جغد پیش ما یکی است ما که از اقبال و از ادبار فارغ گشتهایم در غم دستار بیمغزان اگر پیچیدهاند ما به سر پیچیدن از دستار فارغ گشتهایم کردهایم از خود حسابی نقد بر خود حشر را از حساب درهم و دینار فارغ گشتهایم چون گل رعنا خزان و نوبهار ما یکی است ز انقلاب عالم غدار فارغ گشتهایم برنمی آریم صائب سر ز زیر بال خویش از ورق گردانی گلزار فارغ گشتهایم