صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۳۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ما رگ جان را به آن زلف پریشان بستهایم پیچ و تاب زلف او را بر رگ جان بستهایم از دل پرخون که قربان شهادت میرود لاله داغی به تابوت شهیدان بستهایم شبنمیم اما ز فیض شوخ چشمیهای عشق با گل خورشید، مژگان را به مژگان بستهایم دوری ما یک سر تیرست ازان ابرو کمان بر خدنگ راست کیشش دل چو پیکان بستهایم دست دریا زیر بار گریه خونین ماست ما حنای رنگ بست دست مرجان بستهایم کی رویم از جا به سنگ کودکان شوچ چشم؟ ما و صحرای جنون دامان به دامان بستهایم بر زبان افتاده راز بوسه دزدیهای ما این نمک را ما به چشم پاسبانان بستهایم پر بر آورده است چون مرغ نگاه از اشتیاق نامه خود را اگر بر بال مژگان بستهایم چون نسوزیم از ندامت، چون نمیریم از خمار؟ ما به زخم خود در فیض نمکدان بستهایم چشم حسرت از گل روی وطن پوشیدهایم دل به زلف سرکش شام غریبان بستهایم تا به کی ناخن زنیای شانه دستت خشک باد! دل به امیدی در آن زلف پریشان بستهایم کعبه از باب السلام آغوش وا کرده است و ما دامن محمل به مژگان مغیلان بستهایم محمل ما همچو شبنم هست بر دوش وداع ما نه همچون غنچه صائب دل به بستان بستهایم