صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۳۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ما ز فیض بیخودی از خودپرستی رستهایم قطره خود را به دریای بقا پیوستهایم سیل ما از خاکمال کوه و صحرا فارغ است در تن خاکی به دریا جوی خود پیوستهایم بردهایم از رشته جان پیچ و تاب حرص را چون رگ سنگ از کشاکشهای بیجا رستهایم سهل باشد رخنه در سد سکندر ساختن ما که پیوند علایق را ز هم بگسستهایم بینیازیم از وضو چون زاهدان در هر نماز ما که یکجا دست خود از آرزوها شستهایم حلقه بر در کوفتن ما را ندارد حاصلی ما در منزل به روی خود ز بیرون بستهایم پرده دام است خاک نرم این وحشت سرا بیشتر ما بر حذر از مردم آهستهایم برنمی آییم با خار علایق، ورنه ما چون سپند از آتش سوزان مکرر جستهایم نیست در راه نسیم مصر صائب چشم ما ما به کنعان یوسف گمگشته خود جستهایم