صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۳۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ما ز حرف پوچ مانند صدف لب بستهایم چون گهر در خلوت روشندلی بنشستهایم تنگ نتواند زمین و آسمان بر ما گرفت چون شرار از تنگنای سنگ و آهن جستهایم اهل مجلس در شکست ما چه یکدل گشتهاند؟ ما نه مینای تهی، نه توبه نشکستهایم تاج اقبال سکندر این چنین لعلی نداشت پیش یأجوج سخن سد خموشی بستهایم در محیط عشق، خون نوح در جوش است و ما چون حباب از سادگی بر موج محمل بستهایم چشم ما از بس که ترسیده است از پیوند خلق ابروی پیوسته را از لوح خاطر شستهایم! یاد ما از خاطر احباب صائب چون رود؟ در بیاض آفرینش مصرح برجستهایم