صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۳۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از حجاب عشق محروم از گل روی توایم ورنه ما صد پیرهن محرمتر از بوی توایم گر به ظاهر چون نگاه از چشم دور افتادهایم هرکجا باشیم در محراب ابروی توایم گرچه در چون غنچه بر روی دو عالم بستهایم چشم بر راه نسیم آشنا روی توایم ما ز چشم پاک، چون آیینه بر بزم حضور بر سر دست تو و بر روی زانوی توایم نیست ما را در وفاداری به مردم نسبتی دیگران آبند و ما ریگ ته جوی توایم سنگ را هرچند با گوهر نمیسنجد کسی قدر ما این بس که گاهی در ترازوی توایم کیست تا چون سایه ما را جز تو برگیرد ز خاک؟ بر زمین افتاده بالای دلجوی توایم سرکشان عشق را در کاسه سر خاک کن ورنه ما پیوسته زیر تیغ ابروی توایم ما که چون شبنم ز گل بالین و بستر داشتیم این زمان از غنچه خسبان سر کوی توایم ما که صائب ره به حرف آشنایان بستهایم گوش بر آواز حرف آشنا روی توایم