صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۳۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خاکمال دشمن سرکش به تمکین میدهم در گذار سیل، داد خواب سنگین میدهم گردم آبی درین بستان چو گلبن میخورم از برومندی عوض گلهای رنگین میدهم بوی خود چون گل چرا از بلبلان دارم دریغ؟ من که بیمنت سر خود را به گلچین میدهم هرچه از شبها به بیداری سر آید نعمت است من نه از تن پروری تغییر بالین میدهم در بهای بوسه حیرانم چه سازم چون کنم من که بهر حرف تلخی جان شیرین میدهم چون طلا گردید دست افشار، میگردد عزیز اختیار دل به آن دست نگارین میدهم گرچه خود خون میخورم از تنگدستی چون عقیق تشنه جانان را به آب خشک تسکین میدهم پیش اهل دل ز زهد خشک میگویم سخن جلوه در میدان آش اسب چوبین میدهم از زبان یار میگویم به دل پیغامها خاطر خود را به حرف و صوت تسکین میدهم بس که صائب تشنه خون خودم از بیغمی سر چو گل با چهره خندان به گلچین میدهم