صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۳۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
معنی بسیار را از لفظ کم جان میدهم بحر را در کاسه گرداب جولان میدهم گوهر من خرقه ازدست صدف پوشیده است تیغ بر سرم میخورم گوهر به دامان میدهم کعبه را چون محمل لیلی به یک بانگ بلند میکنم دیوانه و سر در بیابان میدهم از گل بیخار جان خود چرا دارم دریغ؟ من که خار بیادب را آب حیوان میدهم تا مگر خوابی عزیزان را برانگیزد ز خواب تن به زندان قضا چون ما کنعان میدهم دانه دل سبز گردیدن ندارد، ورنه من مدتی شد آبش از چاه زنخدان میدهم مدتی شد صحبتم از نغمه عشرت تهی است شیشه دل را به دست سنگ طفلان میدهم برقم اما خرمن ماه است جولانگاه من کی به دست هر خس و خاری گریبان میدهم؟ بس که دارم خط نو اصلاح او را در نظر در میان خواب هم تصحیح قرآن میدهم چشم من صائب به روی خط مشکین وا شده است کی دل خود را به هر زلف پریشان میدهم