صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۳۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ما درین وحشت سرا آتش عنان افتادهایم عکس خورشیدیم در آب روان افتادهایم ناامید از جذبه خورشید تابان نیستیم گرچه چون پرتو به خاک از آسمان افتادهایم تا نظر واکردهای از یکدگر پاشیدهایم پیش پای ماه چون فرش کتان افتادهایم رفته است از دست ما بیرون عنان اختیار در رکاب باد چون برگ خزان افتادهایم نه سرانجام اقامت، نه امید بازگشت مرغ بیبال و پریم از آشیان افتادهایم از زمین گیران بود چون سبزه خوابیده خضر در بیابانی که ما سرگشتگان افتادهایم دل بود زاد ره مردان و ما تن پروران در تنور آتشین از فکر نان افتادهایم سخت جانی بر دل ما کار مشکل کرده است همچو پیکان در طلسم استخوان افتادهایم در خطر گاهی که با کبکب است هم پروز کوه ما گرانجانان به فکر خانمان افتادهایم برنمی دارد عمارت این زمین شوره زار ما عبث در فکر تعمیر جهان افتادهایم از کشاکش یک نفس چون موج فارغ نیستیم گرچه در آغوش بحر بیکران افتادهایم سیر و دور ما ز نه پرگار گردون برترست گر به ظاهر همچو مرکز در میان افتادهایم آرزوی خام افکنده است نان ما به خون از فضولیها ز چشم میزبان افتادهایم میشود آسوده از نشو و نما تخمی که سوخت ما ز دوزخ در بهشت جاودان افتادهایم میکند جوش ثمر بردیده با نان خواب تلخ از برومندی ز چشم باغبان افتادهایم چهره آشفته حالان نامه واکردهای است گرچه ما در عرض مطلب بیزبان افتادهایم کجروی در کیش ما کفرست صائب چون خدنگ از چه دایم در کشاکش چون کمان افتادهایم؟