صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۲۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
هرکه ادراک زلف و روی جانان را به هم دید با صبح وطن شام غریبان را به هم روزگاری بود با هم کفر و ایمان جنگ داشت صلح داد آن زلف و عارض کفر و ایمان را به هم چون کسی بندد به روی خود در فردوس را پیش رویش چون گذارم چشم حیران را به هم گر رقم یکدست باشد خامه فولاد را چون نمیجوشد ز غیرت خون شهیدان را به هم لنگر تمکین نمیگردد خزان را سنگ راه لاله میبندد عبث با کوه دامان را به هم زنده میسوزد برای مرده در هندوستان دل نمیسوزد درین کشور عزیزان را به هم از محبت نیست انجم رابه هم پیوستگی چرخ میساید زروی خشم دندان را به هم سردمهری صائب اوراق خزان را لازم است کی توان پیوست دلهای پریشان را به هم