صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۲۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تاخط شیرنگ آورد از دو جانب سر به هم میزند حسن سبک پرواز بال و پربه هم خط ظالم کرد تسخیر لب میگون یار تا لب خمیازه ما کی رسد دیگربه هم خم به یک اندازه شد بازو دو ابروی تو خوش قدر افتاده جنگ این دو زور آور به هم در نگاه اولین کار دو عالم ساختند میدهند اکنون دو چشم مست او ساغر به هم مشکل است از هم جدا کردن دو فیل مست را داد آخر عشق او ما وجنون را سربه هم چند گویی حرف کفر و دین قدم درراه نه کاین دو راه مختلف آخر گذارد سربه هم نیست غیر از باد دستی عمر را شیرازهای مد احسان آورد اوراق این دفتر به هم بسته شد از نوشخند او دهان شکوهام رخنه منقار طوطی آمد از شکربه هم عالم آب است از پاس نفس غافل مشو کز نسیمی میخورد بحر گران لنگر به هم از حجاب عشق کوه قاف دارم در میان گرچه در یک شیشهام با آن پری پیکر به هم روی آتشناک و چشم آسمان گونش ببین گر ندیدی چشمه خورشید و نیلوفر به هم بر نمیآید فلک با دل تپیدنهای من قاف لرزد چون زند سیمرغ بال و پربه هم ترک کی میکرد ابراهیم ادهم تاج را جمع اگر میشد سر آزاده و افسر به هم روح هیهات است پیوند بدن را نگسلد نیست از دل التیام رشته و گوهر به هم آن سپندم من که بر آتش زنم گر خویش را مینهد از دود تلخم دیده را مجمر به هم نیست صائب بر دل من از سیه بختی غبار کی کشد آیینه روی خود ز خاکستر به هم