صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۲۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
سوختم چند از هوای نفس بیلنگر شوم تا به کی چون خار و خس بازیچه صرصر شوم از بلندی کم نگردد فیض من چون آفتاب بیش گردد سایهام چندان که بالاتر شوم خودنمایی شیوه من نیست چون نادیدگان از صدف بیرون نمیآیم اگر گوهر شوم آفتاب بیزوال آسمان همتم نیستم مه کز گدایی فربه و لاغر شوم بیپرو بالی گلستانی است بر مرغ قفس از چه زیر آسمان ممنون بال و پر شوم چون غم عالم تواند کار برمن تنگ کرد من که در هر ساغر میعالم دیگر شوم قدردانی قطره را دریا کند در ظرف من نیست کم ظرفی اگر بیخود به یک ساغر شوم گر ز سنگینی غبار آیینهام را بشکند روی من باداسیه گرپیش روشنگر شوم عاقبت چون قامتم را حلقه میسازد سپهر به که صائب در جوانی حلقه آن در شوم