صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۲۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چند از غفلت به عیب دیگران گویاشوم سرمهای کو تا به عیب خویشتن بینا شوم غیرتی کو تا ز خود آتش بر آرم چون چنار تا به چند از بیبری بارچمن پیراشوم چون کمان از خانه آرایی ندیدم حاصلی وحشتی کو تا جدا از خود به منزلها شوم از گرانجانان چو کوه قاف ایمن نیستم گرنهان از دیدهها در خلوت عنقا شوم همچو پیکان باشد از آتش کلید قفل من غنچه گل نیستم کز هر نسیمی واشوم دستگیری کن مرا ساقی به یک رطل گران تا سبکبار از غم دنیا و مافیها شوم ناتمامان چون مه نو یاد من خواهند کرد از نظر روزی که چون خورشید ناپیدا شوم سنگ طفلان است دامنگیر مجنون مرا ورنه من هم میتوانم سیل این صحراشوم لنگری کو تا چو گوهر جمع سازم خویش را چون حباب و موج تاکی خرج این دریا شوم فکر شنبه تلخ دارد جمعه را بر کودکان من چسان غافل به پیری از غم فردا شوم میشمارد چرخ بیانصاف صبح کاذبم گرزنور صدق روشن چون ید بیضا شوم در گلستان که شبنم مهر از لب برنداشت چون زر گل چند خرج خنده بیجاشوم همچنان از خلق طعن خودنمایی میکشم با زمین هموار اگر صائب چو نقش پا شوم