صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۲۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
میشود پرشور هروادی که مجنونش منم وقت ملکی خوش که در صحرا وهامونش منم از دم تیغ است پشت تیغ بیآزارتر هرکه میگرداند از من روی ممنونش منم میشود چون غنچه کار دل به خون خوردن تمام نیست هرکس تشنه خون تشنه خونش منم هرکه کرد ادراک من دریافت راز چرخ را آسمان سر بسته مکتوبی است مضمونش منم زاهل همت کم شود خمخانه گردون تهی گر فلاطون رفت از عالم فلاطونش منم عشق خوش دارد مرا بهر فریب دیگران پیش پای ساده لوحی نعل وارونش منم چارباغ عالم از طبع روانم تازه است دجله و نیل و فرات ورود جیحونش منم نیستم شرمنده حرفی چه جای بوسهای گرچه عمری شد اسیر لعل میگونش منم میخورم دانسته بازی از فریب وعدهاش ورنه از پی بردگان نعل وارونش منم ناله من میرسد صائب به آن عشرت سر گربه ظاهر دور از بزم همایونش منم