صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۰۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چند چون تن پروران تعمیر آب و گل کنم رخنههای جسم را محکم زلخت دل کنم کیمیا ساز وجود خاکسارانم چو عشق گرفتد بر مهره گل پرتو من دل کنم میشود دل چون صدف در سینه تنگم دو نیم تادرین دریای پرخون گوهری حاصل کنم کوه میلرزد ز بیسنگی درین آشوبگاه من چسان لنگر درین دریای بیساحل کنم همت من در فضای عرش جولان میزند سر بر آرد از فلک تخمی که زیر گل کنم بس که از گرد یتیمی مایه دارد گوهرم در دل دریا اگر لنگر کنم ساحل کنم میشود روشن چراغ نیکی از آب روان خرده جان را نثار خنجر قاتل کنم میگدازد شرم همت گوهر پاک مرا بحر را صائب اگر در دامن سایل کنم