صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۰۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چند اوقات گرامی صرف آب و گل کنم در زمین شور تا کی تخم خود باطل کنم تلخ گردیده است بر من خواب از شرم حضور کاش خود را میتوانستم ازو غافل کنم از جدایی همچنان چون زلف میلرزد دلم دست اگر چون خون خود در گردن قاتل کنم نارسایی کرد آه بیمروت ورنه زود میتوانستم به خود سرو ترا مایل کنم راه را خوابیده سازد چشم خواب آلودگان بهر شبگیرست هر خوابی که در منزل کنم چون گهر با تلخ رویان تازه رو بر میخورم گرچه از گرد یتیمی بحر را ساحل کنم میدهد شرم کرم در بحر گوهر غوطهام چون صدف گوهر اگر در دامن سایل کنم گر شود از تیغ او قسمت دم آبی مرا خاک را خون در جگر چون طایر بسمل کنم خرده جان از خجالت بر نمیآرد مرا خونبهای خود مگر در دامن قاتل کنم من که در دامان صحرا در کنار لیلیم کار آسانی چو پیش آید مرا مشکل کنم من که گوش خویش میگیردم ز فریاد سپند چون بلند آواز خود صائب درین محفل کنم