صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۰۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
جرأتی کو تا تماشای گلستانش کنم چشم حیران را سفال خط ریحانش کنم حلقه چشمی چو دور آسمان میخواستم تا به کام دل نظر برماه تابانش کنم پسته لب بسته او سنگ را دندان شکست من به زوردست میخواهم که خندانش کنم میوه فردوس را تاب نگاه گرم نیست چون نظر گستاخ بر سیب زنخدانش کنم از لطافت شمع من عریان نمیآید به چشم به که از بیرون در سیر شبستانش کنم بر ندارد سر زبالین دیده حیران من گربه جای اشک اخگر در گریبانش کنم خانهای از خانه آیینه دارم پاکتر هرچه هرکس اورد با خویش مهمانش کنم هر خم موی گرهگیرش کمینگاه دلی است من به این یک دل چه با زلف پریشان کنم مرکز پرگار حیرانی است چشم عاشقان هم به چشم او مگر سیر گلستانش کنم گرچه مورم صائب اما در مقام گفتگو میتوانم حرف در کار سلیمانش کنم