صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۰۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
جرأتی کو تا ز خواب ناز بیدارش کنم ساغری چون دولت بیدار در کارش کنم قلب من شایسته سودای ماه مصر نیست خرده جان را مگر صرف خریدارش کنم چون توانم دامن افشاند از گل بیخار او من که نتوانم ز پای خود برون خارش کنم ره به آن موی میان بردن نمیآید ز من رشته جان را مگر پیوند زنارش کنم حسن بیپروا نمیگردد به عاشق مهربان هرنفس از ناله گرمی چه آزارش کنم باردوش هرکه گردم چون سبوی پرشراب در تلافی از غم عالم سبکبارش کنم رحم اگر مانع نمیگردید از جرات مرا میتوانستم به درد خود گرفتارش کنم مورم اما گرسلیمان را گذار افتد به من صائب از راه نصیحت حرف در کارش کنم