صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تنگدستی راست سازد نفس کج رفتار را پیچ و تاب از وسعت ره میفزاید مار را یک جو از دل درد دیدنهای رسمی برنداشت پرسش ظاهر گرانتر میکند بیمار را از سر خوان تهی سرپوش یک جانب کند هر سبک مغزی که بر سر کج نهد دستار را از نصیحت کج نهادان برنگردند از کجی راست نتوان کرد چون مایل شود، دیوار را در عذابم بس که چون آیینه از نادیدنی آیه رحمت شمارم سبزه زنگار را کرد یکسر را ادا در روزگار بخت ما بود هر خواب قضایی دولت بیدار را بوی گل در عذرخواهی از چمن بیرون دوید باغبان گر بست بر رویم در گلزار را کرد از داغ عزیزان سینهات را لاله زار دوست میداری همان این عالم غدار را از صدف صد تشنه لب را سر به جانش میدهد بحر اگر سیراب سازد ابر گوهربار را آب کوثر جلوه موج سرابی بیش نیست در بیابان قیامت تشنه دیدار را بر قرار دل بود صائب مدار دور عیش نیست غیر از نقطه دل مرکز این پرگار را