صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
میپرد چشم به خال لب جانانه مرا حرص چون دام فزون میشود از دانه مرا ابر را تشنه دریا، گهرافشانی کرد حرص میبیش شد از گریه مستانه مرا میشود وحشت مجنون ز غزالان افزون کرد بیگانه ز خود معنی بیگانه مرا تشنه گوهر سیراب، صدف را چه کند؟ دل تسلی نشد از کعبه و بتخانه مرا نیست از گرد علایق اثری در دل من میرود صاف برون سیل ز ویرانه مرا نکند شبنم گل ریگ روان را سیراب نتوان سیر ز میکرد به پیمانه مرا با جنون فارغ از آمد شد مردم شدهام چون کمان، زور بود قفل در خانه مرا میزنم یک تنه بر قلب فلکها چون آه کوتهی گر نکند همت مردانه مرا در خرابات مغان دیده من باز شده است خط پیمانه بود ابجد طفلانه مرا از گره هیچ گره باز نگردد صائب چه گشادی شود از سبحه صد دانه مرا؟