صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۹۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
همتی یاران که جوشی از ته دل میزنم میشوم طوفان، به قلب عالم گل میزنم موج بیتابم عنانداری نمیآید زمن بیتأمل سینه بر دریای هایل میزنم نیست از شوق رهایی بیقراریهای من بهر مردن دست وپا چون مرغ بسمل میزنم میزند بهر شکستن دل همان بر سینه سنگ سنگ عالم را اگر بر شیشه دل میزنم پی به عیش بیزوال تلخکامی بردهام کاسه چون چشم تو در زهر هلاهل میزنم زلف جوهر را به باد بینیازی میدهد این تغافلها که من بر تیغ قاتل میزنم تیشه فولاد میگردد به قصد پای من در طریق عشق هر گامی که غافل میزنم بحرم اما جان برای خاکساران میدهم بوسه در هر جنبشی برروی ساحل میزنم وصل نتواند مرا صائب ز افغان بازداشت چون جرس فریادها در پای محمل میزنم