صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۹۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تیغ سیرابم دم از پاکی گوهر میزنم هر که را در جوهرم حرفی بود سر میزنم! در ابرم اما تشنه هر آب تلخی نیستم خیمه بر دریا به قصد آب گوهر میزنم صبر ایوبی به خونی طاقت من تشنه است لب پر از تبخال و استغنا به کوثر میزنم از جواب تلخ، گوشم چون دهان مار شد من همان از ساده لوحی حلقه بر در میزنم آن غیورم کز حرم نامه بنویسم به او مهر بر مکتوب از خون کبوتر میزنم دسته گل شد سر دستار بیدردان و من پنجه خونین به جای لاله بر سر میزنم بیغمان بر خاک میریزند ساغر را و من بر رگ تاک از خمار باده نشتر میزنم بلبل آزردهام پاسم بدارای باغبان ناگهان از رخنه دیوار بر در میزنم دل حریف خنده دندان نمای شانه نیست پشت دستی بر سر زلف معنبر میزنم عاشقم اما نمیبینم به رویش ماه ماه طوطیم لیکن تغافلها به شکر میزنم زخم کافر نعمت از کان نمک لذت نیافت بعد ازین خود را به قلب شور محشر میزنم صائب ازبس دست و پادر عاشقی گم کردهام گل به زیر پای دارم، دست بر سر میزنم