صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۹۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
مشت آبی بر رخ از اشک ندامت میزنم نیش بیداری به چشم خواب غفلت میزنم پیش ازان کز خواب سنگین توتیا گردد تنم خار در چشم شکر خواب فراغت میزنم کوثر و زمزم نشوید گرد عصیان مرا خویش را چون موج بر دریای رحمت میزنم از پریشان دیدنم خاطر گشته است بر در این خانه چندی قفل حیرت میزنم غوطه در خون میزنم از خارخار انتقام گل اگر بر دشمن خود از عداوت میزنم آهوی رم خوردهام، از پاس من غافل مشو ناگهان بر دامن صحرای وحشت میزنم میکنم در پرده پنهان داغ عالمسوز را مهر بر بالای خورشید قیامت میزنم ساده لوحی بین که چون شبنم درین بستانسرا فال همچشمی به خورشید قیامت میزنم روزگاری هر زه گردیدم درین عالم، بس است مدتی هم زور بر بازوی عزلت میزنم چند در دامانم آویزد غبار آرزو آستین بر روی این گرد کدورت میزنم چند هر ساعت برون آید به رنگی قطرهام خویش را بر قلزم بیرنگ وحدت میزنم میکنم سیراب اول همرهان خویش را این نمک بر زخم خضر بیمروت میزنم عاشق شهرت نیم صائب چو ماه و آفتاب آستین بر شمع عالمسوز شهرت میزنم