صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۹۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چند روزی از در میخانه سروا میزنم پشت دستی بر قدح، سنگی به مینا میزنم چند در گرداب سرگردان بگردم چون حباب میکشم چون موج میدان و به دریا میزنم بر نمیتابد غبار کلفتم آغوش شهر میشوم سیلاب و بر دامان صحرا میزنم بلبلم اما میگلرنگ معشوق من است قمریم اما نوا بر سرو مینا میزنم خویش را مرغابیان اشک برمژگان زنند من کجا مژگان به هم بهر تماشا میزنم حسن او در دیده خورشید مژگان را گداخت من همان از سادگی فال تماشا میزنم شیشهای کز غمزه خوبان دلش نازکترست از جنون من دمبدم بر سنگ خارا میزنم من که جان بخشی چو خضر شیشه دارم در بغل خنده قهقه بر اعجاز مسیحا میزنم میفتد هر روز در کارش شکست تازهای من ز سودای سر زلفی که سر وا میزنم عمرها صائب به شهر عقل بودم کوچه بند مدتی هم با غزالان سر به صحرا میزنم