صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۹۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خنده بر حال گرانباران دنیا میزنم از سبکباری چو کف بر قلب دریا میزنم بادبان کشتی من شهپر پروانه است سینه بر دریای آتش بیمحابا میزنم تا چو سوزن رشته الفت گسستم از جهان سر برون ازیک گریبان با مسیحا میزنم ذره بیقدرم اما افسر خورشید را گر گذارد بر سر من چرخ، سر وا میزنم چون صدف تا دست بر بالای هم بنهادهام کاسه در آب گهر درعین دریا میزنم میگشایم عقدههای گریه خونین زدل گربه ظاهر خنده خونین چو مینا میزنم دست من گیرای گران تمکین که چون موج سراب سالها شد قطره در دامان صحرا میزنم از پریشان گردی نظاره صائب سوختم بخیه حیرانیی بر چشم بینا میزنم