صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۹۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
یوسفستان گشت دنیا از نظر پوشیدنم یک گل بیخار شد عالم زدامن چیدنم گرد دل میگشت بر گرد جهان گردیدنی کرد مستغنی ز عالم گرد دل گردیدنم دوری ره سرمه میکرد استخوانهای مرا گر نمیآورد پایی در میان، لغزیدنم داغ دارد شعله سرگرمیم خورشید را هر سر ناخن هلالی شد ز سر خاریدنم میگشایم در هوای رفتن آغوش وداع نیست از غفلت چو گل در بوستان خندیدنم گر به این تمکین مرا از خاک خواهی بر گرفت بیقراریهای دل خواهد ز هم پاشیدنم پیچ و تاب دل مرا آخر به زلف او رساند این ره خوابیده شد کوتاه از پیچیدنم میزنم برهم ز شوق نیستی بال نشاط نیست بهر خرده جان چون شرر لرزیدنم ذره نا چیزم اما از فروغ داغ عشق آب میگردد به چشم آفتاب از دیدنم بیدماغی باعث بیماری من گشته است بیشتر سنگین شود بیماری از پرسیدنم ظرف وصل او که دارد، کز نسیم مژدهای تنگ شد بر آسمانها جای از بالیدنم ان گرامی گوهرم صائب که در مصر وجود پله میزان ید بیضا شد از سنجیدنم