صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۹۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
شمع فانوسم که در پرده است اشک افشاندنم از گرستنتر نگردد دامن پیراهنم نیست شمعی در سرای من، ولی از سوز دل میدرخشد همچو چشم شیر شبها روزنم دشمنان را میکنم از چرب نرمی سازگار خار میگردد گل بیخار در پیراهنم خون رحم آید به جوش از چشم شرم الود من دست خالی میرود گلچین برون از گلشنم تا گسستم رشته پیوند از زال جهان سر برآورد از گریبان مسیحا سوزنم بعد ایامی که گلها از سفر باز آمدند چون نسیم صبحدم میباید از خود رفتنم شوق اگر صائب چنین گردد گریبانگیرمن میکند کوتاه دست خار را از دامنم