صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۹۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
با فقیری در سخاوت بینظیر عالمم چون دعا با دست خالی دستگیر عالمم چون هما هر چند بیمنت دهم دولت به خلق بهر مشتی استخوان منت پذیرعالمم خود فروشی پیشه من نیست چون بیمایگان فارغ از رد و قبول و داروگیر عالمم از سخنهایی که میآید به کار مردمان تا به دیوان قیامت ناگزیر عالمم گوش سنگین چمن پیر است مهر لب مرا ورنه من از بلبلان خوش صفیرعالمم پرده مردم دریدن نیست لایق، ورنه من از صفای سینه آگاه از ضمیر عالمم خواری دایم به است از عزت پا در رکاب بینیاز از اعتبار زود سیر عالمم با جهان آب وگل دلبستگی نبود مرا میتوان چون مو بر آورد از خمیر عالمم مینهند انگشت برحرفم خطاکاران همان گرچه از افکار صائب بینظیر عالمم