صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۹۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
عافیت زان غمزه خونخوار میخواهد دلم آب رحم از تیغ بیزنهار میخواهد دلم راه حرفی پیش لعل یار میخواهد دلم خلوتی در پرده اسرار میخواهد دلم قصه سودای من دور و دراز افتاده است کوچه راهی همچو زلف یارمی خواهد دلم نیستم چون بلبلان قانع به گفت وگوی گل باغ را در غنچه منقار میخواهد دلم تا نگردیده است از خط تنگ وقت آن دهان بوسهای زان لعل شکربارمی خواهد دلم مست و خواب آلود اگر گردد دچار من شبی خون خود زان لعل گوهر بار میخواهد دلم روی حرفم چون قلم بالوحهای ساده است صحبت دیوانگان بسیارمی خواهد دلم پیش همت از ادب دورست تکرار سؤال هر دو عالم را ازو یکبارمی خواهد دلم مرهم راحت مرا در خواب بیدردی فکند کاو کاو نشتر آزار میخواهد دلم ساده لوحی بین که با چندین نسیم پرده در غنچه مستور ازین گلزار میخواهد دلم وادی سر گشتگی دارد سراپا گشتنی پایی از فولاد چون پرگار میخواهد دلم دیده بیدار نتوان یافت درروی زمین زین گرانخوابان دل بیدار میخواهد دلم میکند تنگی قفس بر خنده سرشار من کبک مستم، دامن کهسار میخواهد دلم اختلاف کفر و دین از وحدتم بیگانه ساخت رشته تسبیح از زنار میخواهد دلم هیچ کس خون کباب از آتش سوزان نخواست خونبهای دل ازان رخسار میخواهد دلم نیست تاب چشم زخم آیینههای صاف را چند روزی مرهم زنگار میخواهد دلم سیل هیهات است تا دریا کند جایی مقام لنگر از عمر سبکرفتار میخواهد دلم توبه مستی و مخموری ندارد اعتبار فرصتی از بهر استغنار میخواهد دلم در رهی کز خار مجروح است پای آفتاب سوزن عیسی برای خارمی خواهد دلم در علاج درد من صائب مسیحا عاجزست چاره درد خود از عطار میخواهد دلم