صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۸۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
سیر چشم فقرم از تحصیل دنیا فارغم ابر سیرابم ز روی تلخ دریا فارغم پیش پا دیدن نمیآید زمن چون گردباد از خس و خاشاک اسن دامان صحرا فارغم بینیاز از خواب وخورکرده است حیرانی مرا بیخودی کرده است از اندیشه جافارغم ذکر او دارد زیاد دیگران غافل مرا فکر او کرده است از سیر و تماشا فارغم بیکسی روی مرا از مردمان گردانده است درد بیدرمان او دارد ز عیسی فارغم چشم یکرنگی ندارم از دورنگان جهان از ورق گرداندن گلهای رعنا فارغم با وجود صد هنر بر عیب خود دارم نظر بال طاوسی نمیگرداند از پا فارغم برده شیرین کاری از دستم عنان اختیار همچو فرهاد از شتاب کارفرما فارغم بر نگردانم ورق چون دیده قربانیان حیرت سرشار دارد از تماشافارغم میبرد بیطاقتی از بزم او بیرون مرا چون سپند از دورباش مجلس آرا فارغم مغز تا باشد به فکر پوست افتادن خطاست صائب از اندیشه عقبی ز دنیا فارغم