صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۸۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
با زبان گندمین از بینوایی فارغم خوشهای دارم که از خرمن گدایی فارغم موج را سر رشته وحدت زدریا نگسلد بند بندم گر کند عشق از جدایی فارغم جوهر من از دهان زخم گویا میشود چون لب خاموش تیغ از خودستایی فارغم کاسه لبریز دریا را نمیآرد به چشم چشم پر خون، دارد از شبنم گدایی فارغم بستر خار است بر دیوانه سختیهای عشق سنگ طفلان کرده است از مومیایی فارغم همت من سر فرو نارد به مقصدهای پست از هدف عمری است چون تیر هوایی فارغم نیست چون طاوس از هر پر در آتش نعل من جغد بیبال و پرم، از خودنمایی فارغم آفتاب از لعل غافل نیست در زندان سنگ از تلاش رزق با بیدست و پایی فارغم در بهشت عافیت افتادهام، تا کرده است پاس وقت خود ز پاس آشنایی فارغم ازمسلمانان نمیداند اگر زاهد مرا منت ایزد را ز کافر ماجرایی فارغم چون نگاه وحشیان الفت نمیدانم که چیست در میان مردمان از آشنایی فارغم مشتری بسیار دارد چون گهر شد کم بها از شکست خویشتن از ناروایی فارغم خاکساری بس بود صائب مرا خاک مراد بر در دو نان ز ننگ جبهه سایی فارغم