صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۸۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خار دیوارم که از برگ و نوا بیطالعم از ثبات خویش در نشو و نما بیطالعم با من غم دیده نه دلدار میسازد نه دل من هم از بیگانه، هم از آشنا بیطالعم سایه من گرچه میبخشد سعادت خلق را کار چون با قسمت افتد چون هما بیطالعم هرکه را از خاک بردارم، زندخاکم به چشم در بساط آفرینش چون صبا بیطالعم خانه آیینه دارد زنده دل نام مرا چون سکندر گرچه ازآب بقا بیطالعم داغ دارد چشم پاکم دامن آیینه را حیرتی دارم که از خوبان چرا بیطالعم منت بیگانگان از آشنایان خوشترست منت ایزد را که من از آشنا بیطالعم داغ دارد شانه را در موشکافی دفتم در به دست آوردن زلف دو تا بیطالعم مینمایم ره به خلق و میخورم بر سر لگد در میان رهبران چون نقش پا بیطالعم چون سویدا اگرچه راهی هست در هر دل مرا همچو تخم خال از نشو و نما بیطالعم راستی چون سرو صائب بیثمر دارد مرا من ز صدق خود درین بستانسرا بیطالعم