صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۸۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از دل چون سرمه خود میل آهی میکشم خویش را در گوشه چشم سیاهی میکشم از حجاب عشق صد زخم نمایان میخورم تا ز چشم شرمگین او نگاهی میکشم گرچه دارم چون گل از تخت سلیمان تکیه گاه همچنان خمیازه بر طرف کلاهی میکشم چون قفس مجموعه چاکی است سرتا پای من بس که دست انداز مژگان سیاهی میکشم تا در گلزار وحدت بر رخم واکردهاند بوی ریحان بهشت از هر گیاهی میکشم گرچه عمری شد که از عشق جنون افتادهام کار چون افتد به دعوی مد آهی میکشم میکنم طومار شکریارانشا در ضمیر گر به ظاهر از جفای دوست آهی میکشم من حریف زهر چشم این حسودان نیستم همچو یوسف خویش را در قعر چاهی میکشم چون علم هر چند تنهایم درین آشوبگاه با سر شوریده ناموس سپاهی میکشم از تنور رزق تا قرصی برون میآورم بیژنی گویا برون از قعر چاهی میکشم گر چه ازدامان مطلب سعیم کوته است مد آهی صائب از دل گاه گاهی میکشم