صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۸۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از سبکروحی ز بوی گل گرانی میکشم از پری آزار سنگ از شیشه جانی میکشم چون نگردد استخوان درپیکر من توتیا سالها شد کز گرانجانان گرانی میکشم از غم دنیا و عقبی یک نفس فارغ نیم چون ترازو از دو سر دایم گرانی میکشم زندگی بیدوستان چون خضر، بارخاطرست تلخی مرگ از حیات جاودانی میکشم آن سبکروحم درین وادی که چون موج سراب کلفت روی زمین از خو ش عنانی میکشم دست و پا گم میکنم زان نرگس نیلوفری من که عمری شد بلای آسمانی میکشم خط مرا چون آن لب جان بخش میبخشد حیات از سیاهی ناز آب زندگانی میکشم از دهان باز شد گنجینه گوهر صدف من به دریا تشنگی از بیدهانی میکشم میگذشتم پیش ازین از ماه کنعان بسته چشم ناز یوسف این زمان از کاروانی میکشم میکشم گر در جوانی اه افسوس از جگر نیل چشم زخم برروی جوانی میکشم عجز در کاری که نتوان پیش بردن قدرت است من ز کار خویش دست از کاردانی میکشم میکند ذوق سبکباری گرانان را سبک برامید مرگ، ناز زندگانی میکشم سخت جانی نیست از دلبستگی باجان مرا تیغ او را بر فسان از سخت جانی میکشم حسن گندم گون اگر صائب نباشد در نظر رخت بیرون از بهشت جاودانی میکشم