صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۸۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
رخت ازین دنیای پر وحشت به یک سومی کشم خویش را در گوشه آن چشم جادو میکشم میکند موج سرابش کار تیغ آبدار در بیابانی که من گردن چو آهو میکشم تا مگر مغزم به بوی آشنایی برخورد عمرها شد چون صبا در گلستان بو میکشم کوسر فردی که از عالم سبکبارم کند کز دو سر دایم گرانی چون ترازو میکشم تا شنیدم میشود از شکر، نعمتها زیاد هر که رو گردان شد از من دست بررو میکشم پیش ازین آهو به چشمم اعتبار سگ نداشت این زمان نازسگ لیلی ز آهو میکشم نیست تاب باز منت سرو آزاد مرا دست بر دل مینهم، پا زین لب جو میکشم از دل بیدست و پای خویش میگیرم خبر دست اگر گاهی به زلف و کاکل او میکشم چشم اگر افتد به مهر خامشی صائب مرا حرف ازوبی پرده چون چشم سخنگومی کشم