صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۸۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
با تجرد چون مسیح آزار سوزن میکشم میکشد سرازگریبان زآنچه دامن میکشم کوه آهن پیش ازین بر من سبک چون سایه بود این زمان از سایه خود کوه آهن میکشم میدود چون سایه دنبالم به جان بینفس از زلیخای جهان چندان که دامن میکشم دانه در زیر زمین ایمن ز تیغ برق نیست در خطر گاهی که من چون خوشه گردن میکشم عاشق یکرنگ با گل زیر یک پیراهن است از دل صد پاره خود ناز گلشن میکشم تا چون موسی نور وحدت سرمه در چشمم کشید از عصای خویش ناز نخل ایمن میکشم میشود فواره آتش ز اشک آتشین آستین چون موج شمع اگر بر چشم روشن میکشم گوشه گیری چشم بد بسیار دارد در کمین میل آهی هر نفس در چشم روزن میکشم تنگ شد جای نفس بر من زچشم تنگ خلق رشته خود را برون زین چشم سوزن میکشم کشتی از بیلنگریها میرود در زیر بار از سبک سنگی گرانی چون فلاخن میکشم در گلستانی که یک نخل خزان دیده است خضر از رعونت برزمین چون سرو دامن میکشم هر که را آیینه بیرنگ است نمیداند که من از دل روشن چه زین فیروزه گلشن میکشم نیستم غافل زاحوال دل آزاران خویش سنگ بهر کودکان شبها به دامن میکشم در تلافی سینه پیش برق میسازم سپر دانهای چون مور اگر گاهی ز خرمن میکشم جذبه دیوانهای صائب داده است عشق سنگ را بیرون ز آغوش فلاخن میکشم