صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۷۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
پرده از حسن عمل بر دامنتر میکشم چون صدف دامانتر در آب گوهر میکشم مهر گل را بر گلاب انداختن کا رمن است ناز آن لبهای میگون را ز ساغر میکشم راهرو را در قفا دیدن دلیل کاملی است انتظار خویش در دامان محشر میکشم من که چون خورشید افسر کردهام از موی خویش کافرم گر یک سر مو ناز افسر میکشم عشق را غیرت به کامم زهر قاتل کرده است تلخی مردن ازین تریاک اکبر میکشم گر زند پیش عقیق آبدارش موج لاف پنجه خونین به روی آب کوثر میکشم جذبهای دارم که گر مانع نگردد شرم عشق شعله را بیرون ز آغوش سمندر میکشم تن پرستی میکنم چندان که جان فربه شود جان چو فربه گشت، دست از جسم لاغر میکشم زلف او از بار دل بر خاک افتاده است و من از تهید ستی دل از دست صنوبر میکشم صائب از رضوان کسی ترخنده تا کی وا کشد چشم اشک آلود را بر روی کوثر میکشم