صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۷۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
شیوههای یوسف از اخوان دنیا میکشم ناز یکرنگان ازین گلهای رعنا میکشم استخوان بختیان چرخ را سازد غبار آنچه من از بار غم در عشق تنها میکشم بر فنای زنگ و بو بسیار میلرزد دلم شبنم خود را ازین گلزار بالامی کشم زندگانی گرچه چون موج است از دریا مرا تیغ از هر جنبشی بر روی دریا میکشم آتش گم کرده راهان محبت میشود در بیابان طلب خاری که از پا میکشم گربه جرم پاکدامانی به زندانم کنند همچو یوسف دامن از دست زلیخا میکشم گوشه گیری کشتی نوح است طوفان دیده را دامن دل را برون از دست دنیا میکشم موشکافیها حواسم راپریشان کرده است از تغافل پردهای بر چشم بینا میکشم سرمه میسازد نفس را گرمی صحرای حشر از جگر امروز آه از بهر فردا میکشم چشم بیمارم، ز بیماری ندارم شکوهای تلخی مرگ از دم جان بخش عیسی میکشم میخورد خون تیغ جوهر دار در بند نیام از سواد شهر رخت خود به صحرا میکشم میکشم چون موج تیغ خود ز ساحل برفسان گاه گاهی عنان از دست دریا میکشم از لطافت خار پای دل نمیآید به چشم ورنه سوزن از گریبان مسیحا میکشم از گزند چشم زخم عقل ایمن نیستم بررخ خود همچو مجنون نیل سودا میکشم شیشه از گردنکشی در پای ساغر سرنهاد من همان از سادگی چو مینا میکشم استخوانم صائب از داغ غریبی سرمه شد خوی رادر گوشه آن چشم شهلا میکشم