صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۷۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تیغ کوه همتم دامن ز صحرا میکشم میروم تا اوج استغنا، دگر وا میکشم دست از مشاطه در نازک ادایی بردهام سایه از مژگان برآن زلف چلیپا میکشم در قناعت از صدف کمتر چرا باشد کسی میربایم قطرهای و سر به دریا میکشم در پناه اهل عزلت میگریزم چند گاه پردهای بر روی خود از بال عنقا میکشم ای سموم بیمروت شعلهای از دل برآر جاده جوی خون شد از بس خاراز پا میکشم تا دهن بازست چون پیمانه مینوشم شراب چون سبو تادست بر تن هست صهبا میکشم میزنم هر دم به دل نقش امید تازهای خامهای در دست دارم نقش عنقا میکشم