صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۷۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تا به کی بار دل از گردون بیحاصل کشم استخوانم توتیا شد، چند بار دل کشم هستی موهوم ما موج سرابی بیش نیست به که بر لوح وجود خود خط باطل کشم صحبت من در نمیگیرد به کاهل مشربان هر نفس چون بحر، دامن از کف ساحل کشم تا کمر دل در غبار جسم پنهان گشته است کو چنان دستی که این آیینه را از گل کشم خار صحرای ملامت خون خودرا میخورد پای آسایش اگر در دامن منزل کشم آتشین رخسارهای در چاشنی دارد سپند با کدام امید من آواز در محفل کشم من که دیدم بارها از رخنه دل کعبه را خاک در چشمم اگر دست از رکاب دل کشم صائب از سودای زلفش دست رغبت میکشم تا به کی دررشته جان عقده مشکل کشم