صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۷۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
سرو چون با آن قد استاده میآید به چشم سایه در زیر پا افتاده میآید به چشم پرده جوهر بود آیینههای صیقلی با وجود خط عذارش ساده میآید به چشم در سر کوی تو خورشید از شفق هر صبح و شام بسمل در خاک و خون افتاده میآید به چشم دیدهای کز اشک خون آلود مالامال نیست چون نگین دان نگین افتاده میآید به چشم دارد از بیحاصلی در باطن خود صد گره سرو در ظاهر اگر آزاده میآید به چشم دیده هر کس که حیوان نیست در بحر وجود کشتی از دست لنگر داده میآید به چشم گرم جولانتر بود از سایه بال هما دولت دنیا اگر استاده میآید به چشم باده خون دل بود در دیده غم دیدگان بیغمان را خون دل چون باده میآید به چشم بس که گردون سیه دل تلخ رو افتاده است صبح خندانش در نگشاده میآید به چشم عزم صادق بینیازست از دلیل ورهنما سیل را در قطع ره کی جاده میآید به چشم هرکه را صائب بلند افتاده جولان خیال آسمان در پیش پا افتاده میآید به چشم