صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۷۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بیغمان را دود دل ابر بهار آید به چشم سینه پرداغ عاشق لاله زار آید به چشم بیتامل کمتر از قطره است بحر بیکنار با تامل قطره بحر بیکنار آید به چشم عارفان زنده دل را بر سر دلمردگان طره زر تار چون شمع مزار آید به چشم بیجگر را هر سر خاری است تیغ آبدار پردلان را تیغ بیزنهار خارآید به چشم با وجود جسم خاکی دیدن حق مشکل است چون نشیند این غبار آن شهسوار آید به چشم ترک دعوی کن که پیش مردم بالغ نظر داربا منصور طفل نی سوار آید به چشم سینه چون پر رخنه شد از آه، میگردد زره دل دو نیم از درد چون شد ذوالفقار آید به چشم صاحب هیبت ضعیفان میشوند از اتفاق چون به هم پیوسته گردد ذوالفقار آید به چشم بس که شد در روزگار حسن او خورشید خوار اشک گرم از دیدنش بیاختیار آید به چشم روی زرین را بهار بیخزان در پرده است گرچه در ظاهر خزان بیبهار آید به چشم خط نگردد گر جواهر سرمه نظارگی نیست ممکن از لطافت آن عذار آید به چشم در سر کویی که خورشید ست یک خونین جگر نیست ممکن صائب بیاعتبار آید به چشم