صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۷۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گر فروغ مهر تابان آب میآرد به چشم روی آتشناک او خوناب میآرد به چشم بیقرار گل نپردازد به اوراق خزان مهر و مه را کی دل بیتاب میآرد به چشم گردش چشم تو گردون را کند زیروزبر کشتی مار ا کی این گرداب میآرد به چشم از شکر خند تو میریزد نمک در چشم خواب گر چه صبح نوبهاران خواب میآرد به چشم پیش ابروی تو میبوسد زمین نه آسمان سجده ما را کی این محراب میآرد به چشم صرف گردد باده ممزوج در پیمانهات بس که رخسارت قدح را آب میآرد به چشم اشتیاق بوسه لعل لب میگون تو جام خالی راشراب ناب میآرد به چشم مگسل از ما ناتوانان کز برای مصلحت رشته را هم گوهر سیراب میآرد به چشم دور باش پاکی دامان ان آیینه رو اشک را لرزانتر از سیماب میآرد به چشم شعله بیمایه میپیچد به هر خار و خسی کی پر پروانه را مهتاب میآرد به چشم بس که خوار وزار شد در روزگار حسن تو دیدن خورشید تابان آب میآرد به چشم هر که را صائب دل از ترک علایق گرم شد کی سمور و قاقم و سنجاب میآرد به چشم