صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۶۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
شست نقش انجم از افلاک مژگان ترم ابر شد مستغنی از دریا ز آب گوهرم آتشین جانی ندارد همچو من این خاکدان پیچ وتاب برق دارد استخوان در پیکرم دلومن در ساعت سنگین به چاه افتاده است شور محشر از گریبان بر نمیآرد سرم از رخ چون آفتاب اوست روز من سیاه در لباس زنگ از تردستی روشنگرم سوختن برآتش من آب نتواند زدن میتوان رنگ قیامت ریخت از خاکسترم شمع بر بالین من انگشت زنهاری شود برگ گل چون لاله گردد داغدار بسترم دوری او بس که بیرحمانه میسوزد مرا شمع بالین میشود گر دشمن آید برسرم من که بودم از سبک مغزان دریا چون حباب از گرانی غوطه زد در کاسه زانو سرم گرچه میدارم به سیلی سرخ روی خویش را میشود چون لاله خون مرده میدر ساغرم میگذارد همچو مجنون شیر پیشم پشت دست صیدگاه عشق را هر چند صید لاغرم کرد چنبر دست بیداد فلک را صبر من پای خواب آلود شد موج خطر از لنگرم شبنم محجوب از گلچین بود گستاختر در گلستانی که من چون حلقه بیرون درم این گل روی عرقناکی که من دیدم ازو نیست ممکن در نظر آید بهشت و کوثرم مانع پرواز من صائب نمیگردد قفس میجهد چون سنگ و آهن آتش از بال و پرم