صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۶۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نیست امروز از جنون این شور و غوغا بر سرم در حریم غنچه زد چون لاله سودا بر سرم کردهام هموار بر خود عالم ناساز را جلوه دست نوازش میکند پا برسرم قامتم خم گشت و از کودک مزاجیها هنوز بر لب بام است چون طفلان تماشابر سرم من که میدانم حیات خویش در جان باختن زیر شمشیرم اگر باشد مسیحا بر سرم پای نگذارم برون از حلقه فرمان عشق گرکند سنگ ملامت چون نگین جا برسرم چون توانم ترک کار دلپذیر عشق کرد من که ذوق کار باشد کارفرما بر سرم بر امید عشق کردم اختیار زندگی من چه دانستم که افتد کار دنیا بر سرم بیمیروشن دل شبها نمیگیرم قرار شمع بر بالین بیمارست مینا برسرم شعله بیتابیم چون پنجه مرجان بجاست ریخت چشم خون فشان ه رچند دریا برسرم آفتاب زندگانی بر لب بام آمده است سایه خواهی کرد اگرای سرو بالابر سرم جلوه مستانه حشر آرزوها میکند وقت مستیها میا زنهار تنها بر سرم دامن دشت جنون ملک سلیمان من است خوشتر از چتر پریزادست سودا برسرم همچنان گرد یتیمی درمیان دارد مرا چون گهر صائب اگر ریزند دریا برسرم