صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۶۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
شد ز بیقدری غبار دیدهها شعر ترم مهره گل گشت از گرد کسادی گوهرم بس که کشتی را به خشکی بست پیر میفروش دست خواهش چون سبو شد خشک درزیر سرم گفتم از میگرد کلفت را فرو شویم زدل میچو داغ لاله خون مرده شد در ساغرم عندلیبی را دهن پر زر نکردم در بهار عاقبت چون گل به کوری خرج آتش شد زرم گرچه پیری آتش شوق مرا خاموش کرد میشود روشن چراغ مرده از خاکسترم غوطه در دریای آتش تا ز یکرنگی زدم چون سمندر جوشن داود شد بال و پرم دیده من تا به خورشید جمال او فتاد میکند رقص روانی در چشم ترم