صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۶۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
هر که میآید به ملک هستی از کوی عدم باز میگردد به جان بینفس سوی عدم هرکه میداند چه آشوب است درملک وجود بیتامل برندارد سر ز زانوی عدم هست در میزان هستی راه ورسم امتیاز خاک وزرباشد برابر درترازوی عدم هرکه رفت آنجا ز فکر باز گشت آسوده شد دلنشین افتاده است از بس سر کوی عدم سجده شکرش به دامان قیامت میکشد هر که را محراب گردد طاق ابروی عدم تا بیفتی از نفس چون دیده قربانیان رو مکن زنهار رد آیینه روی عدم نیست در ملک پرآشوب وجود آسودگی چون نفس ازپای منشین در تکاپوی عدم خاک میمالد به لب صائب ز بیم چشم زخم ورنه سیراب است از آب زندگی جوی عدم