صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۳۵۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
حنظل افلاک شکر بار باشد صبحدم شاخ خشک کهکشان پربار باشد صبحدم آفتاب فیض حق از رخ نقاب افکنده است هر طرف چشم افکنی دیدار باشد صبحدم میتوان شب خرج کردن قلب روی اندود را روز بازار دل بیدار باشد صبحدم دست جمعی را که میلرزند در عرض دعا آفتاب انگشتر زنهار باشد صبحدم رحمت تقریب جوی کردگار بینیاز گوش بر آواز استغفار باشد صبحدم ابروی دیده بیدار اشک حسرت است وقت چشمی خوش که طوفان بار باشد صبحدم رحمت حق مرهم کافور سامان میدهد عاشقانی را که دل افگار باشد صبحدم از گریبانش نسیم مصر سر بیرون کند دیده هر کس که چون دستار باشد صبحدم زود بر فتراک میبندد سر خورشید را دام هر کس دیده بیدار باشد صبحدم نافه آهوی شب را میشکافد تیغ مهر آسمانها طبله عطار باشد صبحدم دیده لبریز سرشک و سینه مالامال آه کس به این سامان چرا بیکار باشد صبحدم میتواند فیض برد از آفتاب لطف حق هرکه چون صائب دلش بیدار باشد صبحدم